Jarosłôw Kroplewsczi (1951)

2 wiersze

(na podstawie Odrody)

Gromicznik, Môj

Gromicznik

W zôpùstë coroczno

Goscëła cotka

Ë ji pile,

Ë ji baje.

...a osoblëwie:

chòszczka na òstrą żabã
  - jak Pùrtk kùpiôł babã,

na chrëchlã czosnik z miodã
  - òd cze diôsk mô kozą brodã,

na krziże kocô skóra
  - jak zómk sã zmienił w górã,

na kolóna kamfóra
  - jak ksądz zgłëpił pastóra,

na gùcze òkłôd z chleba
  - jak Plëchta szedł do nieba...

...medikamentów, że ùj,

            powiôsków rój,

a Plëchta szedł

ji szedł...

            w cëchòtã,

            w głëchòtã,

bez kamfórową pùchawicã:

            bez smiotë,

            bez bùchawicã,

bez gromicznik jak dłudżi:

            nié na Mëdżi,

            nié na Szklanã,

le jak kùrzawa

            - w kòżdą stronã.

_____________________________

żaba - jô nie wiém co to je, ale cotka to miała prawie co wieczór - i téj jamrowała: „ùj, jaką jô dosta òstrą żabã”

chrëchla - mòkri, mãczący kaszel

gùcza - to co cotce narosło na stopach i to jã bòlało, że spac ni mògła, i bez to mògła długo baje òpòwiadac

Môj

Szlë më tak:
Buńta,
Mëszka,
Bronisz i jô,
a Psotka wkół.

Za lëpinc, jaż za bùczk,
Dze pòdkòlónny óws,
Wëstôwiôł sã
Do mùjkaniégò
Sësznikòwi, co bë sã zabëstrzëc
wësziwkã wszelejaczim:
a maków,
a mòdrôków,
a kąklowich lilôków...

Dze wzdługą z pażącë przëblakłibr> przërôstô żôłti òchwatnik,
a na dërfa sã dżibie
do jesz żôłkczészich mléczowich dépów
chtërne arfë
słuńcowé strënë
le szczépkùją dzëwòmërtóm,
co czupłë na miôłkù dërdzëwiawim
czéjbë złoté krëszënë

Dze górnym dzélã
jak dôdżi archanielsczi
rëpińce przestrzélunów,
co le je abòszkò jedne
z białgòwska kòscelnicą mienióm
Tak jak w to,
Jednym razã,

W ne skrë sã rżnął

plësz czë cziż,

a wiera kòska to mògła bëc

-chtëż bë sfórtowôł postrzëc...

Ë jak to złoto òdbiło w niebo brizgã,
A z górë sczidło sztëczuszk tameczny mòdrotë,
Ë jak ta parzëna nazôd sëpiąc
Sã sparłączëła w zelińc wszelejaczi:

a to charnã przëschłą,

a to kalmus żôłtozélny,

a to znobną sycënã...

A biôlëchny wëtrëp, co we wëlbóngù sã òstôł,
Zrobił mùniã, a chilnął psotawicą,
Jaż wszëtko sã wkół zasklëniło,
Czéjbë niebiańsczi młënôrz
Zmielił rutã,
Chtërna òd Kaszëbów òddzélô rôj -

-tak sã stôł môj.

Buńta - nasza krowa

Mëszka - krowa Gruchałów

Техничка сарадња, актуализација правописа и избор Павел Шчипта
Współpraca techniczna, uaktualnienie pisowni i wybór Paweł Szczypta